1- آرسنال حذف شد،‌با بهترین بازیها،‌اصلا حق به حق دار نرسید.

2- پروژه: هیدرولوژی،‌الکتریسیته صنعتی،‌اقتصاد مهندسی، سیالات،‌تاریخ امامت،‌خوردگی و رسوب گذاری،‌فرآیند تصفیه 2

به همه اینها گزارش کار آزمایشگاه میکروبیولوژی رو هم اضافه کن،‌از من چیزی باقی نمی مونه! می مونه؟

3- چطوری باید بورسیه تحصیلی گرفت؟ در کجا؟‌سربازی؟‌دکترا؟‌معافیت از سربازی؟ علاوه بر موارد ذکر شده در شماره 2،‌اینها هم مدام توی ذهنم می چرخند. مغزم می ترکد.

4- دیالوگ:«ایرانیای تو غربت فقط هم دیگه رو می بینن،‌با فاصله از کنار هم رد میشن تا به هم سلام نکنن»

پس غربت با اینجا زیاد فرقی نداره؟!

5- بعد از 5 سال تونستم برای حامد کاری انجام بدم، خوشحال شدم. امیدوارم اونم خوشحال و موفق باشه.

6- سجاد از مرگ می نویسه،‌چیزای مشکوک هم می نویسه. مرگ دور نیست. دوست دارم خوب بمیرم.

7- آرزوی محال همچنان باقی...

8- دیالوگ: «من دروس اصلی رو یادشون میدم،‌هر چی که لازمه بلد بشن یادشون میدم»

9- یه استاد داریم خانم م.م. وقتی ازش راجع به نحوه ی تحصیلش پرسیدم می خواستم موهای خودمو بکنم. شیمی کاربردی شریف،‌محیط زیست تهران،‌بعد هم استاد دانشگاه. من چرا نرفتم شیمی بخونم؟‌L

10- نمی دونم چرا خدا منو عجول تر از بقیه آفریده!!!

11- زیزو وقتی خداحافظی کرد گفت: نمیشه همه رو راضی نگه داشت. می خوام برای خودم زندگی کنم.

واقعا چطور میشه همه رو راضی نگه داشت؟

«شیخ طوسی» از شخصی به نام «رشیق» که یکی از مامورین «معتضد» خلیفه عباسی است این جریان را نقل می کند.

«رشیق» می گوید:‌روزی معتضد خلیفه عباسی مرا خواست و گفت شنیده ام در خانه امام حسن عسکری،‌فرزندی است،‌دو نفر از مامورین خود را به من داد و گفت هرچه زودتر به سامراء بروید و به خانه امام حسن عسکری وارد شوید و اگر جوانی را دیدید بکشید و سرش را برای من بیاورید. ما به سرعت شتافتیم تا به در خانه امام رسیدیم غلامی را درب خانه دیدیم نشسته است به او توجهی نکردیم و به خانه وارد شدیم، خانه ی بسیار زیبایی دیدیم که در گوشه اش، اطاقی نظرمان را جلب کرد،‌پرده را بالا زدیم،‌اطاق بزرگی دیدیم که پر از آب است و روی آن فرشی بود که جوانی مشغول خواندن نماز بود یکی از مامورین وارد اطاق شد و فورا در آب فرو رفت و به زحمت نجاتش دادیم و بیهوش شد،‌دیگری وارد شد باز فرو رفت و او را بیرون آوردیم و از هوش رفت،‌ساعتی بعد هر دو بهوش آمدند و در حالیکه از ترس می لرزیدیم سوار شدیم و به سوی جایگاه خلیفه حرکت کردیم. نیمه شب وارد شدیم و خلیفه بیدار و منتظر ما بود،‌جریان را برایش شرح دادیم، او هم مانند ما از ترس لرزید و گفت هیچ کس از این جریان آگاه نشود،‌این راز را با خود نگه دارید و به هیچ کس نگویید، اگر بشنوم که این ماجرا را برای کسی گفته اید شما را       می کشم،‌اما تا «معتضد» خلیفه عباسی زنده بود جرات نکردم به کسی بگویم.

امشب عازمیم به لطف خدا

قم- جمکران

یا علی

گفت: خیلی راحت سر کار میری؟؟؟!!!

گفتم:‌علی علیه السلام فرمود:‌زودباوران فهیم را دوست می دارم.

ادامه دادم:‌به موقعش که حواله ات کردم پیش مولا خواهی فهمید که نباید از سادگی مردم سوء استفاده کنی...